Gentleman dawniej…

Słowo „dżentelmen” wywodzi się od angielskiego „gentleman”, które dawniej oznaczało szlachcica, człowieka żyjącego z własnych funduszów. Z określeniem tym ściśle wiązało się zachowanie uchodzące za rycerskie, a więc: postępowanie według ściśle określonego ethosu, honorowa walka z przeciwnikiem, okazywanie mu współczucia, życie zgodne z: prawdą, sprawiedliwością i uczciwością. Powstrzymywanie okazywania gwałtownych uczuć odróżniało takiego jegomościa od zwykłego pospólstwa. Czy takie rozumienie przetrwało aż do XXI wieku?

Gentleman dziś…

Słownik wyrazów obcych Kopalińskiego podaje, że „gentleman to człowiek nienaganny zarówno pod względem etycznym, jak i pod względem form towarzyskich; człowiek taktowny, honorowy, godny zaufania i uprzejmy”. Idąc za tą definicją można postawić pytanie: gdzie się podziali tacy mężczyźni? I tu głosy zaczynają się dzielić. Pesymistki uważają, że era dżentelmenów zakończyła się wraz z kabaretem „Starszych Panów”, optymistki wśród znajomych i nieznajomych dostrzegają przynajmniej namiastki zachowań uchodzących za dżentelmeńskie. A gdzie leży prawda? Zapewne pośrodku, jak zwykle z resztą.
Zacznijmy jednak od pytania – co czyni mężczyznę prawdziwym dżentelmenem? Czy to, że w określonych sytuacjach przepuszcza kobietę, podstawia jej krzesełko czy też troszczy się o jej bezpieczeństwo? A może to, że przenigdy nie podnosi ani głosu, ani ręki na kobietę? Nie ulega wątpliwości, że te aspekty są niezwykle istotne. Ale sama uprzejmość, troskliwość i zasady dobrego wychowania to nie wszystko, by zasłużyć sobie na miano „gentlemana”.